Pesten is stelen

Of het nu gaat om pesten in een bedrijf, een familie of op school, het blijft een vorm van je iets ongeoorloofd toe-eigenen.

Pesten is stelen

 Het komt overal voor, bij grote mensen en bij kleine mensen, op het werk, op school en thuis. De gevolgen zijn soms klein, soms groot. Dat weten we vaak pas achteraf. We weten er best veel vanaf, van pesten. Dat het ingewikkeld lijkt, omdat de pesters niet altijd door hebben wat ze doen, of denken dat het allemaal een geintje is en niets voorstelt. De gepesten hebben er vaak moeite mee om er iets aan te doen, iets tegen te doen, het aan te kaarten, duidelijk te maken dat ze er niet van gediend zijn. En de toeschouwers zien het gebeuren en ze vragen zich niet altijd af of er iets aan moet gebeuren, of ze in moeten grijpen, of als ze pesten zien en het negeren, of ze er dan mede schuldig aan zijn dat het gebeurt. Maar het hoort niet. Scholen hebben soms een bordje op de gevel dat het een pestvrije school is. Maar een school is een gebouw en een gebouw pest niet. De mensen die er gebruik van maken, de schoolgemeenschap zorgt er voor dat pesten wel of niet wordt toegestaan. Dragen zij allen een bordje dat ze niet pesten?

Er zijn allerlei benaderingen van pesten. Vanuit de Afrikaanse levensvisie ‘ubuntu’ willen we proberen het probleem anders te benaderen. Om beter te begrijpen wat ubuntu is, leg ik het uit aan de hand van vijf principes. Maar kort en krachtig is ubuntu: ik ben omdat wij zijn. Dat wil zeggen dat je leven waarde krijgt door wat je doet voor een ander. Niet door jezelf ben je een mens. Een mens is een mens door andere mensen. Letterlijk is een Zuid-Afrikaanse taal: Umuntu Ngumuntu Ngabantu. Dit zijn de vijf principes.

De vijf principes van ubuntu

  1.     Isintu, het morele zijn

Isintu houdt in dat je kunt zeggen wat en wie je bent, maar vooral ook waarom je hier bent en waar je naar toe gaat. Dat je weet wat je waarde is. Isintu is een collectieve bestaanswijze. In ons werk, met en zonder winst, gaat het om de betekenis die we aan de opbrengst geven.

Ons leven is gebaseerd op de morele principes van de gemeenschap.

In ons leven zijn we afhankelijk van ons vermogen om te leren. Leren doen we ons leven lang. Leren is ontwikkeling. Niet de individuele afweging is bepalend voor de betekenis van wat we leren, maar de communale betekenis die gebaseerd is op morele gronden. In de gemeenschap dienen de morele waarden steeds benoemd te worden, zodat zich een moreel kompas ontwikkelt waarop alle leden van de gemeenschap kunnen varen. Het individuele leren dient het welbevinden van de gemeenschap, in uiterste zin van de mondiale gemeenschap. Dit plaatst leren in het centrum van de gemeenschap als verbindend proces:

Leren dient altijd in verbinding te staan met de gemeenschap, want niets van wat we leren heeft betekenis, tenzij het van waarde is voor de gemeenschap. Ieders leren dient bij te dragen aan het voortbestaan en het welbevinden van de (mondiale) gemeenschap in harmonie met de natuur.

  1. Simunye, het accepteren van verschillen

Simunye betekent: solidariteit met de groep, de geest van eenheid. Ieder mens heeft recht op onvoorwaardelijk respect, waardigheid, aanvaarding en zorg van zijn of haar gemeenschap. Al gaan we onze eigen weg, als het nodig is hebben we onze verplichting om samen te komen om te proberen tot een gemeenschappelijke oplossing te komen.

Gemeenschappen benutten verschillen van hun leden door diversiteit te erkennen als rijkdom. 


Mensen verschillen van elkaar qua aanleg, potentie, talent, belangstelling, leerstijl, energieniveau en achtergrond. Mensen leren van elkaar omdat ze verschillen. Bij samenwerking is het kennen van deze verschillen van belang, maar ook bij het werken als individu. De grondslag om samen het ontwikkelproces succesvol door te maken, is: deel uitmaken een gemeenschap. De dialoog is de belangrijkste vorm van overleg, omdat alle leden er in gelijkwaardigheid aan deel kunnen nemen. Het onderdrukken van verschillen, door de ontkenning er van in systemen waar standaardisatie en kwantificering de belangrijkste uitgangspunten zijn, leidt niet tot leren en dus niet tot ontwikkeling.

  1. Shosholoza, leven als gemeenschap

Dit is teamwork in een collectieve betekenis: ergens samen voor staan en er samen zijn. De Ubuntu-manier om bezig te zijn met economische activiteiten verschilt met die van Westerse economie. Het groepsresultaat komt voor het individuele resultaat. Het gaat om het helpen van elkaar in het belang van de gemeenschap. In de praktijk ontwikkelt dit zich als in bijzondere vormen van samenwerking: communaal, collectief en coöperatief.

Alle leden zijn verantwoordelijkheid voor de gemeenschap


De kwaliteit van ontwikkeling wordt vergroot door de inschakeling van allen die deel uitmaken van de gemeenschap. Zoals de waarde van het individu tot zijn recht komt in zijn waarde voor de gemeenschap, zo wordt de waarde van elke gemeenschap bepaald door wat de gemeenschap betekent voor zowel haar leden als voor andere gemeenschappen. In communaal verband wordt het doel van ontwikkeling met alle betrokkenen gedeeld en uitgevoerd met inzet van ieder.

  1. Ukusisa, duurzaamheid door het verbeteren van het welbevinden van allen.

 Geen gemeenschap heeft het recht om de bestemming van een andere gemeenschap of van enig persoon voor te schrijven. Zoals elk individu zijn waarde ontleent aan wat hij of zij naar beste weten, kunnen, denken, doen en voelen bijdraagt aan het voortbestaan en het welbevinden van de gemeenschap, zo draagt  elke gemeenschap bij aan het voortbestaan en het welbevinden van de mondiale gemeenschap.

 De levende natuur is gericht op voortbestaan. Gemeenschappen en hun leden delen het wederzijds belang van duurzaamheid is termen van voortbestaan en welbevinden.

Het doel van de ontwikkeling van de gemeenschap kent twee aspecten: het in stand houden van de gemeenschap en het bevorderen van het welzijn van de gemeenschap. Voor dit doel zetten alle leden zich in. Het welzijn van de gemeenschap wordt mede bepaald door de natuur en door andere gemeenschappen, dichtbij en verder weg. De zorg en aandacht voor de omgeving dient het welzijn van allen.

  1. Ilima: de erkenning en waardering van ‘wij zijn’

Traditioneel werkt de gemeenschap samen om te helpen bij het oogsten, bij het bouwen, bij het bereiken van resultaten. Er hoefde niet verteld te worden dat er na afloop een feest zou zijn met eten en drinken, want dat was de gewoonte. Ilima is een middel gebleven om mensen te belonen. Medewerkers genieten van welverdiende waardering en erkenning is een universele, positieve motiverende emotie.

Ieder lid van de gemeenschap spant zich in om er voor de ander te zijn.


De kwaliteit van het leven van een gemeenschap wordt bepaald door delen. Het is de plicht van de gemeenschap om zorg te dragen voor het welbevinden van haar leden. Het is de plicht van de leden bij te dragen aan het welbevinden van de gemeenschap.

Het gaat goed met mij als het goed gaat met jou, want ik ben omdat wij zijn. Hoe kan ik jou en jij mij helpen de gemeenschap te dienen? En we genieten van het resultaat van ons werk door de samenwerking te vieren.

Gebruik van een metafoor

Dit klinkt allemaal wat ingewikkeld daarom gebruik ik een metafoor, een beelddrager, omdat je een verhaal beter kunt onthouden dan een opsomming van principes.

Omdat we de principes willen toepassen in bijzondere situaties in school of in de klas, bijvoorbeeld wanneer en iemand tekort gedaan wordt, of wanneer ongelijkheid van mensen leidt tot buiten sluiten, of wanneer er gepest wordt, gebruiken we een verhaal om de plaats van individu en gemeenschap te bepalen. Er zijn immers drie dimensies in een pest-relatie: die van de pester of pesters (meestal een pester en volgelingen), die van de gepeste en die van de gemeenschap.

Omdat pesten meestal met medeweten van anderen uit de groep plaatsvindt en er sprake is van een verstoorde relatie tussen (ten minste) twee leden van de groep, kan deze relatie alleen in samenhang met de groep opgelost worden. Weten dat er iemand gepest wordt binnen een groep, zonder dat je er iets tegen doet, betekent dat je medeverantwoordelijk bent voor wat er gebeurt. De onschuld van een toeschouwer die een lid van de groep, van de gemeenschap opeist, is onterecht. Onschuldige omstanders bestaan niet.

Het verhaal dat dit duidelijk maakt is het volgende:

 Stelen en delen

In een dorp werd ontdekt dat iemand maïs stal. De dader werd echter snel opgespoord en voor de dorpsraad gebracht. De dorpsoudste begon de raadszitting met het verwoorden van de aanleiding. Vervolgens mocht de dief vertellen wat hem tot de daad gebracht had. Nadat hij was uitgesproken kregen alle dorpsbewoners de gelegenheid hun gedachten te verwoorden over het gebeurde. Daarbij is het niet toegestaan om met elkaar in debat te gaan of een ander te ondersteunen. Alleen als je iets toe te voegen hebt aan wat al gezegd is, neem je het woord.

Na enige tijd had iedereen die dit wilde iets te berde gebracht. De dorpsoudste nam het woord om een uitspraak te doen. Hij stelde eerst vast dat de man gestolen had, omdat zijn gezin honger leed. Hij laakte niet zozeer het stelen, maar het verzuim dat de man de gemeenschap niet om hulp had gevraagd. Hij wees er op dat het een moreel verzuim is de gemeenschap in tijden van nood te negeren. Bij herhaling, zei de dorpsoudste, erkent de dief niet het belang van het tot een gemeenschap behoren. Daarmee ontneemt hij zichzelf het voorrecht om er deel van uit te maken en zal hij buiten de gemeenschap worden gezet. De dorpsoudste achtte het echter een groter verzuim dat niemand van de gemeenschap had gezien dat een van de gezinnen honger leed. Of misschien hadden leden van de gemeenschap het wel gezien, maar het genegeerd. Daarom veroordeelde hij de gemeenschap tot het delen van voedsel met de dief en zijn gezin, tot het moment dat de man zijn gezin weer kon onderhouden.

Toegepast en aangepast op het pesten van iemand van de gemeenschap kan de parallel getrokken worden dat iemand iets ontnomen wordt: levensvreugde, het goede gevoel tot een gemeenschap te behoren. Pesten kan dit laatste in de weg staan. Pesten is het stelen van het vertrouwen in anderen, van veiligheid in een groep, van geluk.

Op de pagina Ons aanbod staat een uitwerking van de aanpak.

Dick de Groot
gids en coach
21 maart 2016

IMG_2570

Posted in Uncategorized | Comments Off on Pesten is stelen

Hoe wilt u uw kind hebben?

De meerderheid van de Tweede Kamer is voor de NIPT. Het wachten is nog op het advies van de Gezondheidsraad, al gaf de raad al eerder een negatief advies. Maar dat zal wel bijgesteld worden. Dus aanstaande moeders van de toekomst, zeg haar maar. Hoe wilt u uw kind hebben? Zonder Down, autisme, een IQ beneden 100, smetvrees, aanleg voor psychische klachten, met of zonder homogen. Het mag natuurlijk ook niet introvert zijn, geen aanleg hebben voor ADHD, Asperger, PDD NOS. En in het algemeen mag het geen risicopost voor uw ziektekostenverzekering zijn. Om het meer loopbaankansen te geven is blond met blauwe ogen een aanrader. En neem niet te veel jongens. Daar hebben ze dankzij NIPT in Azië door het testen op het XY-chromosoom al een overschot aan. Ook mag het geen extra kosten met zich meebrengen voor het onderwijs. Het NIPT Consortium helpt u bij uw keuze, want u kunt de meer dan 10.000 mogelijke genetische afwijkingen in het genoom van uw nog ongeboren kind echt niet overzien. U krijgt een advies met een zo klein mogelijk risico. Hoe uitgebreider het advies, hoe hoger de kosten, maar welke aanstaande ouder heeft dat er niet voor over? Tenslotte moet je kind je geen stress of extra tijd opleveren, want je moet werken. Dan kan het kind maar beter voldoen aan de zorgzwaarte-standaard van het kinderdagverblijf. Daar is geen plaats voor afwijkende kinderen, want die moeten ouders zelf maar opvangen. Tenslotte is het hun keus om risico’s met hun nageslacht te nemen. daar kan de samenleving niet voor opdraaien. Welk advies u ook bestelt, het Consortium sluit natuurlijk niets voor 100% uit, want dan loopt het zelf een risico. En is het begin van een mensje niet goed? Geen nood, u hebt nog meer dan genoeg eitjes om te laten testen. Er zit er vast wel eentje bij die goed is. En haal dan wel meteen de zaadjes van de verwekker door de eugenetische zeef. Al mag die natuurlijk niet beslissen over het afbreken van uw zwangerschappen. Wat zal de toekomst er zorgeloos uitzien.

Dick de Groot

DSC_0895

Posted in Ubuntu Circle | Leave a comment

Indaba: de nieuwe vorm van overleg?

Tijdens de Klimaatconferentie in Parijs is uiteindelijk veel tot stand gekomen door gebruik te maken van een oeroude Afrikaanse vorm van overleg: indaba. Met deze aanpak en de kgotla, de Afrikaanse dialoog, maak je kennis tijdens een van de workshops van het seminar Wijsheid en Leiderschap.

zie ook: indaba

ubuntu

Posted in Uncategorized | Comments Off on Indaba: de nieuwe vorm van overleg?

The genocide of the People of Down?

The genocide of the People of Down?

DNA-test accessible for all pregnant women

The moment at which all pregnant women in The Netherlands have access to a DNA-test to determine whether their child has the Down Syndrome is drawing near. The Non-Invasive Prenatal Test (NIPT), is in the testing phase that ends early 2016. The Dutch Ministry of Health has the intention to implement this test to screen all women on three mutations in the chromosomes (trisomy) of which Down Syndrome is the major focus.

I am the father of a daughter with the Down Syndrome. I found out that in countries in which NIPT already has been accepted, the number of people with Down Syndrome has drastically decreased and that people with Down Syndrome are threatened with extinction. Is this a form of genocide?

In 1948 the United Nations accepted the Convention on the Prevention and Punishment of Genocide. This convention defines genocide as follows:

“… genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:

(a) Killing members of the group;

(b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;

(c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;

(d) Imposing measures intended to prevent births within the group;

(e) Forcibly transferring children of the group to another group.”

Yes, I know. There are people who immediately will start to argue that the People of Down cannot be included in this definition. But let me explain. We consider white or black people to be a race because of physical characteristics, of which the colour of their skin is the most important. We could define the People of Down for the same reason as a race because of certain common physical features. A race that lives across the earth in a biological diaspora. A human variety, belonging to the beautiful treasure of human differences. In 1948 the UN defined ‘race’ in order to protect the human kind against itself. What again were the ideas of ‘eugenics’ with which the Nazi’s experimented? Do we recall that Down-people were the first human kind to be murdered by them in their terrifying efforts to create the “Uebermensch”?

What is wrong with People of Down? Why are we allowed to deny them their existence? The Down Syndrome is not a disease. People of Down are one of the many variations in the evolutionary history of mankind. Being pregnant of a child with Down Syndrome is not life threatening, nor for the mother, neither for the child. Who has the authority to decide about their fate? And for what reason? Is it about racial purity? Are they too expensive for our health insurances? Do parents lack time to take care of them, because they have to work? Are they economically worthless? Are they a curse or a punishment? Do they cause emotional damage? Does the social pressure of being different form a problem? Are they a risk? Do we define our civilization in terms of minimizing risks by not accepting them?

NIPT is only a beginning of something that we may not be able to control. It will not stop with People of Down, because human kind comprises more ‘varieties’ for birth prevention. As with the holocaust the People of Down could be the first human variety to be dealt with. Which variety will be next on the menu of NIPT? Technically, there is no problem. NIPT can determine 10.000 or more ‘anomalies’ of an alleged standard norm of the ‘ideal human being’. Do you really believe this eugenic process will stop with exterminating the People of Down? You do not need to read science fiction to fear for the coming verdict of all kinds of ‘risk groups’ that are not life worthy: people with specific physical characteristics; people with certain psychic conditions; people that will not be able to complete formal education; people that are not able to earn an income.

We have to start an ethical dialogue to stop eugenics in the form of NIPT and similar tests that allow genetic engineering in the human genome. The arrogance that we can improve the evolutionary process of the past many hundred thousands years in the coming few decades is beyond our comprehension.

Moreover, we do not have the faintest idea what the consequences will be for the human race on the long run. Our national governments and the United Nations decide about ‘imposing measures intended to prevent births within the group’, causing ‘serious bodily or mental harm to members of the group.’ And since our government represents us, we, the people, bear responsibility for creating conditions for the future of our human race, but more importantly for humaneness.

For our planet the preservation of biodiversity is a matter of life and death. Nature will regulate itself, unless human beings interfere with all devastating effects. NIPT opens an abyss of genetic engineering of the human genome, threatening diversity of mankind and placing the treasure of life on earth in extreme jeopardy.

This is a wake-up-call. Engage in the ethical dialogue. Let us know what action you are taking.

Dick de Groot

geld1

Posted in Ubuntu Circle | Leave a comment

Leiderschap vanuit Afrikaans perspectief

Afrikaans leiderschap: de gemeenschap als leidraad.

Onderstaande link is een artikel dat verschenen is in De Nieuwe Meso, nr 2, juni 2015. In dit tijdschrift is een bijlage opgenomen, waarin leiderschap vanuit drie niet-westerse perspectieven is verwoord: vanuit China, India en (zuidelijk) Afrika. Samen geven deze artikelen voldoende steun om leiderschap eens geheel anders te benaderen. Op onze site het Afrikaanse perspectief.

DNM-2015-02-02

Posted in Ubuntu Circle | Comments Off on Leiderschap vanuit Afrikaans perspectief

NIP-test

Bekijk het volgende artikel dat op 23 april in Trouw geplaatst werd op de Opiniepagina eens vanuit Ubuntu-perspectief. Daarvoor verwijs ik naar een mooie definitie van Ubuntu in het Afrikaans:

“Ubuntu beteken liefde, goedhartigheid, onselfsugtigheid, genade, welwillendheid, respek, verdediging van ander mense se waardigheid -om maar net ‘n paar van die moontlike betekenisse te noem”

NIP-test onacceptabel

Zaterdag 16 mei wijdt EenVandaag (Nederland 1, 18.15 uur) er een deel van het programma aan.

Posted in Ubuntu Circle | 1 Comment

Parents change the world

Parents change the world, forming Ubuntu Circles with Schools as Tools

And this is the text of the TEDtalk:

There is lot of confusion about education. Parents are very critical; educators are struggling with a heavy pedagogical burden; labeling seems the new way to distinguish children and teachers are confronted with classes full of exceptions. As parents we are worried about the future of our children.

My experience in Kenya inspired me with a powerful principle to address these problems.

In our education project in Kenya, the best school of the district was far away in the bush. We did not understand it: the lack of learning materials; the dry season when many pupils are absent, searching for water; the almost total absence of provisions.

So we went to visit the school. We found the school in the middle of a fata morgana. News had spread that we were coming and the teaching staff was prepared to answer our question: how did they explain their success?

They mentioned two decisive points: we accept our situation as it is, they said. Although we know our circumstances are not favourable, it is up to us to be the best. The other point is: we form a loving and caring community. School and community are working together. We are one. For example: every year we rank the teachers. The best teacher is praised and honoured; the weakest teacher will be mocked at. But only for a short time, because when you love each other, you help each other. The entire year all teachers co-operate with the weakest teacher to move him or her higher on the ranking list. Every year we succeed. The weakest teacher of this year is better than the one of last year.

The simplicity of this approach struck me: the purpose of helping the other to perform better. In Africa, this golden rule is called ‘ubuntu’. I am because we are. The human value is determined by the way a person serves the community.

Desmond Tutu beautifully summarized ‘ubuntu’ in a few words:

“We think of ourselves far too frequently as just individuals, separated from one another, whereas we are connected and what we do affects the whole world. When we do well, it spreads out; it is for the whole of humanity.”

Could what I discovered in Kenya help us find the future of our children?

In our Western schools we work differently. Our culture makes us competitive, although we all are co-operative by nature. We waste a lot of energy. Helping someone gives energy, because we benefit of our differences. Unfortunately, our education is focused on the individual performance. The problem is that we forget about the other.

We love our children and we want the best for them. We, the parents, are busy earning our money to give our children everything we think they need. There is no ending to our demands of what teachers must do for our unique children to become successful. We overload teachers with many duties and responsibilities. We completely trust our schools to know what they are doing.

But they do not.

You see… nobody knows what the world will look like when our children finally leave school. Our teachers do not know either. In this uncertainty we don’t know how to prepare them for their future life.

Schools and parents have neglected to work together on this.  They have become disconnected. We gave schools nearly the entire pedagogical burden of shaping our children into responsible citizens. So, schools teach our children to behave properly, not to bully others, to speak the truth, not to steal, to respect nature. We, the parents, keep at a distance, leaving moral issues to the school, often ignoring moral codes ourselves. There is a gap between school and community.

We love our children. We want a better world for them. On a global scale, we are all parents of the next generation. We do care for their future. We want to be a loving and caring community for them. It takes a village to raise a child and …

… it takes a community to educate our children.

You’ll be surprised what happens when schools and communities connect. It is not difficult. There are countless examples: I have witnessed pupils teaching parents in villages in KwaZuluNatal; I have seen an orphanage developing into a vocational school in Rwanda; I saw new ways to organize learning under severe curfew circumstances in Palestine; and in The Netherlands communities design new schools based on sustainability; teachers giving parents vocational training to end their unemployment.

Working as an interim principal at a Dutch school, one of the first questions of my pupils was: We would like to build a boat. Could we start next week? I was surprised. How can you build a boat in a classroom? But they convinced me and I gave them my blessing and never regretted the decision. Seldom, I have seen pupils so devoted and motivated. The project was for real, they had thought of everything and they built that boat. Every teacher, every class and every subject was included. Parents were involved as designer, shipyard owner, transport firm, financial specialist. Everybody was taken seriously and the result was amazing.

I am eager to share this with you because our world is at the brink of a new era. We can make schools our most important tools of creating a better world. Why don’t we start by redefining learning:

Learning should always be in connection with the community, because nothing of what we learn matters, unless it is valuable for the community. Everyone’s learning should contribute to the perseverance and the well being of the community in harmony with nature.

If we learn collectively, we can use our differences.

Our differences form a powerful collective potential. Every individual has a contribution to make to the community, be it at local, national or global scale.

Learning as a community means we embrace schools and teachers as partners in improvement. So, parents, let us form Ubuntu Circles, interconnecting adults and children, teachers and parents. In Ubuntu Circles not only the teaching of children is emphasized, but the learning of all. Acting this way we use the power of the community.

When we succeed in connecting schools and communities, this is what will happen:

> We, the parents, will redefine the curriculum for reasons of sustainability, because our survival is challenged.

> We, the parents, will redefine the mixture of working and learning and leisure, because our interconnectedness is under threat.

> As a loving and caring community, we will share and co-operate and fight selfishness and greed.

> We, the parents, will help schools to extend the playing and learning areas by sharing our professional qualities with them.

> We, the parents, shall help schools to stop competing and start co-operating for the sake of all our children.

By forming communities we cross the fence of the schoolyard; we bridge the gap between learning in school and learning as a community; we will interconnect to create a better world.

TEDx Leiden,

22nd November 2013

Dick de Groot

 

 

Posted in Uncategorized | Comments Off on Parents change the world